14-53-PL Kto spragniony jest

R. Kto spragniony jest
Niech przyjdzie do Mnie i pije.
A z Mego wnętrza strumień wypłynie
Wody żywej, by napoić was. (bis)

1. Niech spieczona ziemia i pustynia cieszą się,
Niech step się rozraduje i rozkwitnie,
Niech wyda kwiaty jak lilie polne,
Niech z uciechy wykrzykuje w głos !

2. Pokrzepcie omdlałe ręce, wzmocnijcie kolana,
Powiedzcie małodusznym : Odwagi !
Nie bójcie się ! Oto tu jest wasz Bóg !
On sam przyszedł, aby was ocalić.

3. Wtedy niewidomych oczy świat zobaczą znów,
Wtedy uszy głuchych głos usłyszą,
Wtedy jak jeleń podskoczy chromy
I niemego głos usłyszy lud.

4. Bo pustynia sucha w zdroje wód zamieni się
I strumienie wytrysną na stepie.
Spieczona ziemia w jezioro zmieni się,
A spragniony kraj w strumienie wód.

5. Droga czysta, droga święta będzie biegła tam,
A kto nieczysty jest, na nią nie wejdzie.
To lud Boży wędruje nią,
Wracają do domu odkupieni.

6. Na tę drogę lew nie wejdzie, ani dziki zwierz
Nie wstąpi na nią, na niej się nie znajdzie.
Tamtędy, bowiem pójdą wyzwoleni,
Nad ich przejściem czuwać będzie Pan.

7. Do domu Pana wrócą wśród radości odkupieni,
Cały Syjon napełnią swym śpiewem.
Osiągną radość i wieczne szczęście,
Smutek i wzdychanie znikną wnet.